انتظار نداشته باش که آیینه ای که نیمه محکوم کننده تو را در بیرون از تو نشان می دهد با تو موافق گردد.وقتی توانستی این درک را بدست اوری که خوبی کنی اما بدی ببینی؛صمیمت بدهی اما مهابت و رسمیت ببینی؛منتظر بمانی اما انتظار نبینی؛محبت اظهار کنی اما مستوری ببینی؛راه نشان دهی اما راهت را گم کند؛توجه کنی و بی توجهی ببینی اگر رها کنی معجزات وارد زندگی ات می شود!خود را از بند تسلط آزاد گردان و اجازه بده جریان زندگی به جای آینه داران محکوم کننده بی مهر تنها وتنها یاران همدل را به صف کند. اگر روزی رسید که توانستی افکارت بر دوست داشتن خود متمرکز کنی در این نتیجه ایینه دار محکوم کننده ای نخواهی داشت آنوقت قلندروار می توانی ادعا کنی که همه دوستت دارند.همه تو را قبول دارند و بر تو عشق می ورزند.اگر این گونه کنی تو خود جاذب هستی و نه مجذوب وقتی نیاز به تائید را در خود کشتی و راه خود را برای رهایی و رسیدن به انچه که میخواهی ادامه دادی آنوقت آیینه داران هواخواه می شوند.هر وقت تصویرت در آیینه تو را به وجد اورد و دیگر حسادت نورزیدی به آنچه در دست دیگران است تو همان می شوی که رسولان خدا گفتند!تو همان می شوی که نامش را انسان خداگونه خدا دوست می گذارند.اما تا وقتی که میبینی کسی هست که هرگز نمی توانی انطور که می خواهی با تو رفتار کند بدان هنوز در اندیشه تسلط هستی!بدان اگر می بینی هنوز همه چیز ان طور که میخواهی نیست و می کوبی اما باز نمی کنند فقط و فقط باید رها کنی..دیگر به دنبال تسلط نباش..ثنای دیگران را نگو.تردید نکن آیینه دار محکوم کننده همان خود توست که مقاومت می ورزد..دوستت ندارد..نتایج معکوس از او میبینی..اگر او را رها کنی...اگر بگذاری راهش را برود ..همه چیز حل می شود... "
نویسنده : پارسا اشرفی مقدم